سرود اعتراضی سالی که یک رژیم، پیکر رهبرش را ۱۲۶ روز از ترس خیابان دفن نکرد.
صد و بیست و شش روز، پیکر رهبر جمهوری اسلامی روی زمین ماند — حکومتی که از خشم یک تشییع میترسید. سرانجام در سیزده تیر ۱۴۰۵ (۴ ژوئیه ۲۰۲۶)، مراسمی رسمی و مسلح در تهران، قم و مشهد برگزار شد؛ نمایشی از قدرت که قرار بود ترس بریزد، اما «۱۲۶ روز» یادآوری میکند که حکم خیابانها از پیش صادر شده بود.
این آهنگ روی ریتمی سنگین و تاریک در سبک هیپهاپ ساحل غربی آمریکا ساخته شده و دوزبانه پیش میرود؛ صدای زنی (نیکا) بهعنوان صدای خیابان، تمسخرآمیز و بیرحم، آهنگ را باز و بسته میکند. ورد فارسی خشم و واقعیت مبارزان زمینی را حمل میکند و ورد انگلیسی، سقوط را با فلویی یکدست و مسلسلوار به جهان مخابره میکند.
«۱۲۶ روز» دقیقاً همان امضایی را دارد که واژخنیا سالهاست دنبالش بوده: تلفیق ضرباهنگ سنگین هیپهاپ شمال کالیفرنیا با اصالت زبان و قافیهپردازی پارسی — بدون آنکه هیچکدام فدای دیگری شود.
بیت سنگین و تاریک، در همان امتداد هیپهاپ ساحل غربی آمریکا و شمال کالیفرنیا که همیشه نزدیکترین حس را به کار شایان داشته.
ورد فارسی خشم خیابان را روایت میکند؛ ورد انگلیسی همان روایت را با فلویی فشرده و پیوسته برای شنونده جهانی بازمیسازد.
هر مصرع، قافیهای چندهجایی و هممصوت دارد — نه فقط تک هجای پایانی. نمونهاش را در ادامه ببینید.
کار رهبرو تموم کرد، ضربهی نهایی ما
خواب مردکو حروم کرد، لرزهی رهایی ما
در همین یک بیت، «تموم کرد» با «حروم کرد» و «نهایی ما» با «رهایی ما» همقافیه میشوند — یک قافیهی شانزدهبخشیِ هممصوت، نه فقط همقافیگیِ کلمهی آخر. این همان دقتیست که واژخنیا در کارنامهاش دنبال میکند: هیچ هجایی پرکننده نیست.
آره! بوی خون میاد! صد و بیست و شیش روز؟ هه! گندتون در اومد کفتارا! بدو! بدو سوراخ موش بخر! خیابون دست ماست! بکش کنار!
ورد یک — شایانخون تو کف میدون، فریاد همه ایرون جون تو صف زندون، مشتای زده بیرون کار رهبرو تموم کرد، ضربهی نهایی ما خواب مردکو حروم کرد، لرزهی رهایی ما صد و بیست و شیش روزه، رهبرتون مرده و ترستون شب و روزه، لشگرتون قفله و پودر شده تو هوا، جسد روی دستتون دود شده تو فضا، قدم روی نعشتون سیزده تیر خون، گسست بند نقابتون عرعر پیر دون، شکست قند شکارتون این پایان کارتونه، تشییع نظامتون این تاوان دارتونه، تخریب مقامتون قاتل جوونامون، حالا تو تابوت پودر حاصل جنونامون، آره رو باروت و دود بغض ما تو راهتون، ترس تو نگاهتون سرب ما تو کامتون، مرگ تو سپاهتون
برگردانصد و بیست و شیش روزه! مرده روی دستتون! مردهشور نظمتون! خشم توده پیروزه! با این بوی نحستون! اینه گور پستتون!
میانبند — نیکاتماشا کن! رگبار میبندم رو تکتکتون! فرار کن! فرار کن! داریم میایم بالا سرتون! تقاص خون پس میدی! براتون جهنم ساختیم!
ورد دو — شایانBlood on the cold streets, mud on the gold seats Flood in the bold beats, thud in the old fleets The people rose up and killed the dictator The system froze up and spilled the sick nature One-twenty-six days, caught in a sick maze Gun-heavy click sprays, lost in the thick haze Holding the corpse of the failing oppressor Folding the force of the trailing aggressor Look at the wood box, shook by the hood blocks Crooks on the blood docks, hooks on the good locks Burying a body that turned into ashes Carrying a nobody burned in the clashes July the fourth comes, beating the war drums You lie and force crumbs, feeding the poor bums Sending the regime to the bottom of deep graves Ending the machine to the autumn of cheap slaves
برگردانصد و بیست و شیش روزه! مرده روی دستتون! مردهشور نظمتون! خشم توده پیروزه! با این بوی نحستون! اینه گور پستتون!
پایانهمرده شور نظم و امنیتتونو ببرن مرده شور اقتدارتونو ببرن